Bugünlerde Biz

Başlangıç sözüm: Sonbaharı sevmiyorum.
Havanın puslu,yağmurlu,serin oluşu,dökülen yapraklar melankolik yapıyor beni yahu..
İçimi garip bir hüzün kaplıyor.
Üşüyorum. Üşümeyi sevmiyorum.
Dışarı çıkarken ne giyeceğimi bilemiyorum.
Çocuklarla alıştığımız park bahçe doğa düzenimiz kapalı alanlara kaydı e sıkılıyoruuuz...




Yıldızların mi, sonbaharın mı, depresif durumumun etkisimi bilmem bu günlerde değişim ve alışveriş modundayım.
Beni bilen bilir alışkanlıklarıma aşığım. Değişimi sevmem. Bu nasıl anlatılır bilmem ama alışkanlıklarımı yıllarca aynı yerde görmeyi severim. Örneğin saçımı boyattım mı şekli ve rengi yılarca aynı kalır. Koltuklarım odamın şekli dolabımın düzeni aynıdır.
Dediğim gibi son günlerde ne olduysaaa saçım, boyutu, kıyafetim, evim, perdelerim, telefonum, televizyonum, duvarımın rengi, koltuklarım, fotoğraf makinem, saç kurutma makinem, kişisel bakım aletlerim, dolaplarımın içi, düzeni bile değişim halinde...
Teknoloji manyaklığım hat safhada. Teknolojiyle ilgili her yeniliği evimde hayatımda ister boyuttayım.



Çocuklar şaşkınlar. Sonbaharın onları parklardan ayırması, can sıkıntısını annelerinin seçimler yaptığı mağazalarda eşlik ederek gideriyorlar. Ayak uydurmuş gibiler, benden çok onlar eğleniyor alışverişi sevecekler mi ne?
Babaya not :Yandın...





Son olarak
Beni sessiz sedasız yurt dışından izlediğini bildiğim anneme-babama duygulanacakları not:
Öykü Nur babannesi dahil tüm orta yaşlı bayanlara 'annaanna' diye sesleniyor.
Ömür Berk soruyor
-Annaanne?
Ben
-Ati de oğlum gelecek,
Ömür Berk yine soruyor
-Deden?
Cevaplıyorum:
-Ati oğlum gelecek,
Yarım saatte bir aynı soru yağmuru yineleniyor. Çalan her kapı her telefona 'dedem' diye koşuluyor..



Geldiklerinde 'nasıl sarılacaksınız?' diyorum.
Kollar açık 'MAMAAŞ' diye cevaplıyorlar.
'Size ne getirecekler' diyorum?
'Ciciş ve mama' diyorlar..
Benzeri daha ne muhabbetler....
Onlara kendinizi özletmeye ne hakkınız var? ÇOK ÖZLEDİK DÖNÜN KUZUM ARTIK...